Asielzoekers in de scholen

Enkele maanden nadat Kardinaal Danneels verklaarde de kerkbezettingen te steunen, geeft de Vlaamse directeur van de katholieke onderwijskoepel, Mieke Vanhecke, ook haar goedkeuring aan de bezetting van scholen door asielzoekers. Dit deed ze op vraag van Udep, de organisatie die ijvert voor mensen zonder papieren. Volgens haar zijn dergerlijke acties belangrijk omdat ze zouden aantonen dat er “een maatschappelijk draagvlak is voor een humaner asielbeleid”. Ze verklaarde dat het katholiek onderwijs actief wil meerwerken aan het bezetten van haar schoolgebouwen door asielzoekers.
De vraag is echter wat Mieke Vanhecke hiermee wil bereiken. Hiermee doet ze immers een politiek statement, dit terwijl de paarse regering de asielprocedure juist hervormd heeft, waardoor asielzoekers veel sneller dan vroeger zullen weten of hun aanvraag ontvankelijk is of niet. Is ze dit niet, dan lijkt het mij logisch dat de regering tot de uitwijzing overgaat. Als Mieke Vanhecke hiermee de katholieke scholen aanzet tot het helpen omzeilen van de wet, dan is ze verkeerd bezig.
Ook Urbain Lavigne van het gemeenschapsonderwijs vindt dat het niet de taak is van het onderwijs om vluchtelingen op te vangen en wettelijke procedures van de overheid in twijfel te trekken.
Een aantal katholieke scholen en de voorzitter van de Vlaamse Confederatie van Ouders en Ouderverenigingen verzetten zich tegen het standpunt van Mieke Vanhecke: zij vinden dat het niet hun taak is om op een georganiseerde manier de wetgever tegen te werken.
Hoewel ik het oneens was met het standpunt van de Belgische katholieke kerk omtrent de kerkbezettingen, kon ik er nog zeer vaag begrip voor opbrengen: Het is immers een christelijke plicht solidair te zijn met de minderbedeelden en de zwakkeren in onze samenleving. De taak van het katholiek onderwijs is echter in de eerste plaats om onderwijs te verschaffen, zij het dan christelijk geïnspireerd. Daarvoor krijgt zij ook in de eerste plaats haar subsidies. Wanneer die positie echter gebruikt wordt om de wetgever en de regering tegen te werken, dan overschrijdt zij m.i. de taak die haar toegekend is. Ik ben trouwens benieuwd hoe Mieke Vanhecke zal reageren als, zoals Stefaan Noreilde ( VLD ) terecht opmerkt, politieagenten de asielzoekers in de scholen met geweld moeten ontzetten en welke boodschap ze dan aan haar leerlingen, die weken met de families van de asielzoekers in contact gekomen zijn, zal meegeven?
Misschien moet Mieke Vanhecke nog wennen aan het feit dat ze nu niet langer politica, maar directeur-generaal van de koepel van het katholiek onderwijs is...

Alexander L

Instabiliteit in Azië

Nadat het dictatoriale regime in Pyongyang deze week raketproeven had gehouden barstte er wereldwijd onrust en harde kritiek los. Ondanks dat het om proeven ging waarbij alle raketten terecht kwamen in zee is deze onrust terecht.
De reden voor deze onrust is immers de Taepodong-2, een langeafstandsraket die met alle gemak Alaska kan bereiken.
Toen de kritiek hierop steeg waarschuwde Noord-Korea meteen de internationale gemeenschap dat ze harde fysieke acties zouden ondernemen als men zou proberen het land onder druk te zetten.
Noord-Korea moet zich echter geen zorgen maken voor internationale druk komende van de Veiligheidsraad. Zoals gewoonlijk zorgden China en Rusland ervoor dat er geen enkele vorm van sanctie genomen werd tegen Noord-Korea.

Het regime in Pyongyang kan duidelijk op de steun van China rekenen.
Het is China dat Kim Jong-il in het zadel houdt, het is China dat de belangrijkste handelspartner is van Noord-Korea, het is China dat het leger van Noord-Korea traint én uitrust en het is wederom China dat enige vorm van internationale sancties komende van de Veiligheidsraad steeds weer blokkeert met zijn vetorecht.
Vanwaar komt deze steun? Het is in ieder geval duidelijk dat ze er al langer is dan vandaag. Noord-Korea vormt al sinds 1953 een bufferstaat tegen westerse invloed. En daarin ligt meteen haar waarde voor China.
China ziet zichzelf als de staat die het voortouw neemt in Azië, de grootmacht van de regio. Om dit te doen moet de invloed van anderen in de regio (Amerikaanse troepen in Zuid-Korea, Japan) uiteraard terug gedrongen worden. Een rol die Noord-Korea perfect kan spelen.

In De Standaard stelt Jonathan Holslag de terechte vraag in welke mate China de toestand nog onder controle heeft.
Het is duidelijk dat China geen nieuwe kernmogendheid als buurstaat wil, maar de Chinezen
kunnen niet zonder meer hun diplomatieke controle op Noord-Korea verhogen zonder de geloofwaardigheid van de Chinese diplomatie belachelijk te maken. Respect voor eigen beslissingen van ieder land is immers een gekend Chinees argument.
Teglijkertijd gaat er ook veel aandacht en moeite naar het proberen te voorkomen van elke vorm van toenadering tussen Noord- en Zuid-Korea. Een terug verenigd Korea zou een nieuwe grootmacht en belangrijke speler in de regio kunnen worden en zo een nieuwe concurrent voor China.
Recente nieuwsberichten dat Zuid- en Noord-Korea de mogelijkheid tot communicatie open houden zal dan ook met argusogen gevolgd worden vanuit Peking.

Als China zijn bufferstaat niet meer onder controle heeft is het terecht om vragen te stellen bij de zogenaamde voortrekkersrol van China in de regio. Noord-Korea is een potentieel immens probleem en grote dreiging voor de internationale gemeenschap. Als China er in faalt deze probleemstaat nog langer te controleren maar ze tegelijkertijd weigert te sanctioneren kan dit enkel leiden tot een stijgende instabiliteit in de regio. Dit gebrek aan veiligheid en stabiliteit in de regio kan niet zonder gevolgen blijven en zal zich zeker wreken op China en kan verregaande gevolgen hebben voor de gehele regio en wereld.

Maarten M

Qui pardonne au crime devient complice

Qui pardonne au crime devient complice

(reactie op "Wie haat zaait, zal storm oogsten", Standaard, 5 juli 2006)

De volkenrechtelijke situatie in het Midden-Oosten is sinds gisteren drastisch veranderd. De uomo universale van onze tijden, Etienne Vermeersch, liet gisteren aan de wereld immers weten dat hij de huidige Israëlische regering niet meer erkent zolang deze niet ingaat op zijn eisen (DS 05/07). Vermeersch neemt het niet langer dat Israël de Palestijnse autoriteit miskent in haar democratische legitimiteit. Wij vragen ons echter af sinds wanneer een (interne) democratische stembusgang een absolute carte blanche oplevert voor de uitvoerende macht, a fortiori in de context van haar buitenlandbeleid. Wij leerden immers van Vermeersch waarom het Vlaams Belang nooit deel mag uitmaken van enige bestuursmeerderheid in Vlaanderen. Van Israël daarentegen verwacht Vermeersch dat het, in volle Chamberlain traditie, Hamas alle lekkernijen van de democratische rechtsstaat onvoorwaardelijk cadeau doet, in het bijzonder de diverse internationaalrechtelijke immuniteiten voor de uitvoerende en wetgevende macht. In zijn pleidooi hiervoor citeerde hij een twijfelende woordvoerder van het Israëlische ministerie van Justitie (“Ik weet niet zeker of ze immuniteit genoten”). In alle bescheidenheid menen wij daarentegen dat het arresteren van terreurverantwoordelijken een moreel gepaste reactie is. Wij kunnen ons immers terugvinden in de verantwoording van de alom gerespecteerde progressieve Israëlische politicus, Ben Eliezer: No one is immune. This is not a government, it is a murderous organization (Haaretz, 01/07). Vanzelfsprekend biedt een kritische benadering van Israëls’ offensief in de gazastrook een meerwaarde aan het debat. Een ongenuanceerdsympathiseren met terreurdaden wekt echter de illusie van een morele rechtvaardiging. Vermeersch stelt immers zonder enige schaamte dat hij het slechts oneens is met sommige standpunten en acties van Hamas. Afgezien van de vraag met welke Vermeersch het dan wel eens is (onschuldige burgers vermoorden, soldaten ontvoeren, Kassam raketten afvuren op burgerdoelwitten, anarchie organiseren in de Palestijnse autoriteit …), zien wij niet in waarom Israël, als democratische rechtsstaat, niet militair zou mogen optreden tegen terroristische aanvallen tegen haar ingezetenen, tenzij men het natuurlijk eens is met de oerbelofte van Hamas: de Endlösung van de staat Israël. Voltaire indachtig, achten wij het onfatsoenlijk om dergelijke aspiraties aanvaardbaar te willen voorstellen: Qui pardonne au crime devient complice.

Alexander L & Pieter-Jan S

Kartels

Kartels

Sinds sp.a in een mindere periode besloot het hippere maar veel kleinere spirit, het partijtje van Anciaux, aan boord te nemen zijn kartels alomtegenwoordig geworden in het Vlaamse politieke landschap. Alsof een tripartite nog niet ingewikkeld genoeg is gaat het in Vlaanderen eigenlijk om een coalitie met 5 regeringspartijen. Federaal heeft ook de kartelpartner van VLD, het persoonlijke speeltje van multi-miljonair Duchatelet, vivant, een zeteltje aangeboden gekregen.
Spirit werd destijds aan boord gehaald om sp.a een hippere ‘edge’ te geven. Het randpartijtje mocht wat meer kleur geven aan sp.a. Al was het alleen maar door het logo. Het Stevaert-effect in combinatie met het Anciaux-effect scoorden en zorgden voor een succesvolle samenwerking in 2003. Het Anciaux effect bleek in 2005 al niet zoveel meer in te houden, en ook het Stevaert effect was in 2005 al zo goed als verdwenen.
Datzelfde 2003 werd voor CD&V niet de gehoopte revival, de terugkeer naar de macht. NVA werd op Bourgeois na naar huis gespeeld. Het einde van haar bestaan leek eraan te komen. Een speciale regeling was zelfs nodig om haar nog van financiële dotaties te voorzien.
Hopend dat de som van 1 + 1 een 3 zou zijn, besloten CD&V en NVA ook een kartel aan te gaan in 2005. Met succes. De som bleek met moeite 2 te zijn, maar dat was toch genoeg. De man die een jaar eerder als enige zijn partij vertegenwoordigde in het federaal parlement was nu zowaar minister.
VLD kon niet achterblijven in de hype der kartels maar de keuze werd beperkt. Om toch ook maar de naam van een tweede partij te kunnen toevoegen aan haar eigen partijnaam ging het daarom in zee met het eerder vreemde en miniscule vivant. Voordeel was hier vooral dat hun partijvoorzitter persoonlijk de rekening voor elke bijgedrukte vivant betaalde. Bij VLD zijn ze nooit vies geweest van persoonlijke bijdragen voor de campagne.
Ook groen stond na de verkiezingen van 2003 aan de spreekwoordelijke afgrond van de kiesdrempel. Stevaert stond te flirten om een megakartel aan de linkerzijde te vormen. Groen koos er echter voor om zonder kartelpatner zich te gaan profileren als onafhankelijke oppositiepartij. Ook aan de rechterzijde hebben we in Vlaanderen zo’n partij. In tijden waarin iedereen samen wou gaan werken bleek het echter mogelijk ook succes te oogsten door de onafhankelijkheid te prediken. In 2005 haalde groen de drempel.
Wie profiteert nu het meest van het aangaan van een kartel? De grote partij of de kleine.
Kartels hebben voor allebei een meerwaarde opgeleverd maar is die zo groot? De grote broer in het kartel kon er telkens door aan de macht komen. De kleine som van het aantal extra stemmen van de kartelpartner bleek zowel voor sp.a in 2003 als voor CD&V in 2005 genoeg om groot genoeg te zijn om (mee) te gaan regeren. sp.a kon zijn invloed binnen paars verhogen en meer macht naar zich toetrekken federaal in 2003. CD&V kon eindelijk terug een minister-president leveren in 2005.
Of die meerwaarde er niet ook gewoon zou geweest zijn indien de kartelpartner er niet stond, maar net andere eigen mensen, is moeilijk te weten. Lag het succes van sp.a in 2003 bij het feit dat spirit erbij zat of had sp.a het alleen ook kunnen doen. Was de populariteit van Leterme en de hernieuwde hipheid van CD&V (populairste partij bij de Vlaamse jongeren vandaag) op zich ook groot genoeg geweest? Een vraag waar geen antwoord op te geven is.
De kleine broer van de kartels kon dankzij het aangaan van een kartel mee van de macht gaan genieten. Maar vooral was het zo dat de kleine partij erdoor in leven gehouden werd. De kiesdrempel van de 5% zou bij elke verkiezing voor spirit, NVA en groen een spookbeeld zijn. Vivant zou al gelukkig mogen zijn indien ze in de buurt van de kiesdrempel zouden komen.
In Izegem, de thuisbasis van NVA boegbeeld en minister Geert Bourgeois zal er geen kartel komen tussen NVA en CD&V voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Izegem is de enige gemeente in West-Vlaanderen waar NVA groter is dan CD&V. Het is de enige gemeente waar niet grote broer CD&V maar wel klein broertje NVA kans maakt op een burgemeester. De deur bleek uiteindelijk te klein om er samen, op één lijst, door te kunnen gaan.
CD&V wil overal in Vlaanderen de kartellijsten er zo veel mogelijk door krijgen naar 8 oktober toe, ook provinciaal. Dit als garantie om NVA aan boord te houden in 2007. NVA stelt hoge eisen en ziet het uiteraard graag gebeuren. In vele gemeenten is hun invloed zeer miniem. Hun kansen deel te nemen aan het beleid zo goed als niet bestaande.
CD&V daarentegen is lokaal nog steeds zowat de sterkste partij in Vlaanderen, onder andere met het grootst aantal burgemeesters. NVA staat klaar om in die vele gemeenten een schepenambt mee te gaan pikken. Op die manier creëert CD&V een verankering voor NVA op lokaal niveau. Dit is een veel groter cadeau dan men zou kunnen denken. De lokale verankering van een partij is haar garantie op voortbestaan. CD&V werkt de verankering van NVA in de hand terwijl ze duidelijk niet eens met zekerheid kunnen zeggen dat hun kartelpartner hen trouw zal blijven.
Van een gelijk broederschap is er duidelijk ook geen sprake. Want daar waar NVA wel groot genoeg is om het alleen te doen, de absolute uitzondering op de regel, daar laten ze CD&V niet eens delen in de mogelijkheden die zij hen elders wel aanbieden.
CD&V heeft haar imago dankzij NVA terug Vlaamser kunnen maken. Zeker en vast een troef in deze tijden. Ongetwijfeld zijn er bepaalde mensen in de Wetstraat 89 die er al van dromen ooit de afgesplitste vleugel van vlaamsgezinden terug te integreren bij de christendemocraten. Niet alleen imagowijs naar de buitenwereld toe maar tevens om wat tegengewicht voor de oppermachtige linkse ACW-vleugel te gaan bieden.
Toch moeten de Vlaamse christendemocraten oppassen dat ze niet net NVA machtiger maken zonder hun handelbaarheid in het kartel in het oog te houden en in de hand te werken. Is het inkrimpen van hun lokale krachtige basis ten koste van de kartelpartner het waard om in 2007 met twee partijnamen op de lijst naar de kiezer te trekken?
De kogel is duidelijk al door de kerk, de lijsten klaar en de deal gesloten. Toch is dit alles een invalshoek die CD&V niet uit het oog mag verliezen.

Pieter M

De thesis van Freya

De thesis van Freya

De aanval is duidelijk ingezet om paars zoveel mogelijk in discredit te zetten. Nu de test van 8 oktober eraan komt, waarschijnlijk sneller dan we denken gevolgd door de federale verkiezingen in 2007, begint de precampagne. Maar ook de positionering. Zowel aan rode als aan blauwe zijde weerklinkt de wil om de paarse regeringsmix verder te zetten. In Vlaanderen valt sp.a op subtiele en minder subtiele manier het grote wapen van de christendemocraten, samen met nva het populairste kartel op dit moment, Yves Leterme aan.
De tegenaanval vanuit de anti-paarse hoek lijkt echter ingezet. Knack is al enkele jaren, terecht, kritisch voor het falende onrechtlijnige beloftebeleid van paars. In 2003 bleek echter dat de burger nog eens 4 jaar van dat verkoos.
Knack begint het dan ook harder te spelen. Met de satirische column van Koen Meulenaere hebben ze daar prachtig medium voor. Met de aanval op Van den Bossche is het al de tweede keer dat ze paarse ministers op persoonlijke zaken aanvallen. Dit is uiteraard een gevaarlijk spel. De kreet dat het om riooljournalistiek gaat, dat je uit het privé-leven van politici dient te blijven weerklinkt dan deels terecht. De discussie of politici het al dan niet zelf zoeken door te pronken met hun gezinsleven en dergelijke ter zijde gehouden, moeten we in de twee gevallen van de aanvallen op Dewael en Van den Bossche echter andere feiten primair behandelen. In het eerste geval was het namelijk zo dat Knack terecht meende dat een relatie tussen een vice-premier en een politiek journaliste bij de openbare omroep niet gepast is. Het feit dat Greet Op de Beeck na het uitlekken (in Dag Allemaal overigens officieel) van haar relatie voor de dienst cultuur (snel snel opgericht speciaal hiervoor) bij het journaal ging werken, bewees de gegrondheid van Knack’s visie.
In het geval van Freya Van den Bossche mag het precedent duidelijk zijn. Temsamani werd voor een leugen over haar diploma ontslagen als staatssecretaris. Wanneer iemand een thesis valselijk voor eigen werk laat doorgaan zal deze persoon meteen geschorst worden door de universiteit, een diploma zal in dit geval aldus niet uitgereikt worden.
Indien de bewering van Knack klopt, dan is het uiteraard ook zo dat Freya uit haar bevoegdheden ontslagen dient te worden.
Zijn de beweringen echter correct? Waarom komt Knack niet met bewijzen naar buiten. De redenen hiervoor weten we niet. We kunnen echter vermoeden dat de beweringen waar zijn, dit niet op basis van feiten over de bewering zelf, maar op basis van feiten betreffende Knack en vooral haar uitgeverij: Roularta.
Zou een tijdschrift dat kwaliteit wil nastreven haar reputatie op het spel zetten indien ze de bewijzen niet zou hebben, of niet 100% zeker zou zijn? Indien dit zo was dan zouden ze het verhaal gewoon als grap op de laatste paginas laten staan. Wanneer hoofdredacteur Rik Van Cauwelaert de stelling echter wil ondersteunen is er duidelijk meer aan de hand.
Roularta zou haar paradepaardje op de Vlaamse markt namelijk nooit in het gedrang laten komen. Rik De Nolf, gedelegeerd bestuurder van Roularta, zou de reputatie van zijn vooraanstaand beurgenoteerd mediabedrijf niet zo op het spel zetten, terwijl een ganse overnamegolf in Frankrijk, de verdere uitbouw van Roularta als Europees mediabedrijf, aan de gang is.
Rik De Nolf mag dan wel net als zijn hoofdredacteur een christendemocratische voorkeur hebben, hij is een nuchtere West-Vlaming die zijn beursgenoteerd bedrijf niet in gevaar zou brengen door zijn belangrijkste Vlaamse weekblad tot roddelboekje te laten degraderen.
De komende weken allicht veel meer over deze hele zaak. Of Freya ook effectief ontslag zal nemen zal nog moeten blijken; dat ze de thesis niet helemaal alleen geschreven heeft is in ieder geval zeer aannemelijk.

Benjamin D

Progressieve hypocrisie

Progressieve hypocrisie

De nieuwste politieke hetze in het Brugse betreft het al dan niet (on)aanvaardbaar zijn van een attractie op de jaarlijkse meifoor. Het spookhuis, een klassieker op een kermis, heeft dit jaar als onderdeel een glazen kast waarin een pop op een elektrische stoel zit. De pop krijgt zogezegd een dodelijke elektrische lading toegediend waarbij ze gaat schokken.
Volgens schepen Roose van Cultuur (spa) gaat dit te ver. De attractie zou onwelvoeglijk zijn, zeker na de gewelddaden van de voorbije weken in ons land.
Wanneer een links progressief echter gaat pleiten tegen de onaanvaardbaarheid van een dergelijke attractie op een kermis kunnen we niet anders dan een vreemde tegenstrijdigheid waarnemen. Is het namelijk niet zo dat binnen de kunstwereld de laatste decennia alles kan en mag? Als het baanbrekend, vernieuwend en grensverleggend is, dan is het kunst. Daarbij komt de grens steeds verder te liggen en dient men steeds extremer te worden om ze te doorbreken. Het afrekenen met taboes is zowat de drijfveer van de hedendaagse ‘kunst’.
Onder het mom van kunst mag en kan voor velen echt alles, het dient zelfs toegejuicht te worden als baanbrekend.
Maar op een gewone kermis, in een spookhuis nota bene, daar gaat het te ver ...
Is het niet zo dat de grenzen die binnen de kunst doorbroken worden, ook al snel voor de rest van de maatschappij niet langer gelden? Wie het progressieve nastreven van het grenzendoorbrekende aspect van kunst toejuicht, dient in te zien dat de kunstwereld geen van de maatschappij losstaand universum is.
Zien ze hun eigen tegenstrijdigheden niet in?

Benjamin D

Ayaan Hirsi Ali

Ayaan Hirsi Ali

Zonet gaf Ayaan Hirsi Ali een persconferentie, in het Nederlands en Engels voor de internationale pers, betreffende haar afscheid van de Nederlandse politiek. Na de hele hetze die de afgelopen week ontstaan was betreffende de veelvuldige leugens omtrent haar verwerven van de Nederlandse nationaliteit in 1992, kwam ze onder zware druk te staan.
Kandidaat fractievoorzitter van de VVD en partijgenoot van Ali, minister Verdonck van Vreemdelingenzaken, liet weten dat Ali haar Nederlandse nationaliteit geacht wordt ongeldig te zijn. Er bestond voor Ali dan ook geen andere mogelijkheid meer dan op zijn minst haar zitje in het parlement op te geven.
Op het moment dat haar afscheid gisteren uitlekte, werd ook bekend dat ze Nederland zal inruilen voor Washington. Ze zal door voor een topdenktank, met nauwe banden met de regering Bush, gaan werken.
Velen doen het uitschijnen als zou Ayaan Hirsi Ali met hangende pootjes van het Nederlandse politieke toneel moet verdwijnen. Maar dat Nederland veel te klein is voor Ayaan, die er overigens nog maar sinds 1992 vertoeft, was toch al veel langer duidelijk.
De controverse die ze wist te creëren rond haar eigen persoon, al van voor ze in 2003 in de kamer terecht kwam voor VVD, oversteeg de Nederlandse grenzen. De bekendheid vanwege haar opkomen voor de rechten van de islamvrouwen, onder andere via de film Submission met Theo Van Gogh, hebben haar ook vooral na de moord op die laatste internationale bekendheid gegeven. Met de moslimcartoons gaf ze nog een persconferentie in Berlijn om haar eigen visie op de zaak uit te dragen. En in Time werd ze vorig jaar bij de 100 meest invloedrijkste personen ter wereld gerekend. Op dezelfde pagina waren de foto’s van president Bush en Ayaan Hirsi Ali te zien.
Maar reeds sinds 2002, het moment waarop ze openlijk begon te pleiten tegen de rol van de vrouw in de islam, kreeg ze doodsbedreigingen. In Nederland leeft ze al enkele jaren ondergedoken.
Ayaan Hirsi Ali maakte tijdens de persconferentie bekend dat ze al veel eerder bekendmaakte aan de VVD top niet beschikbaar te zullen zijn voor de verkiezingen van 2007. Een plaatsje bij een topdenktank in Washington is ook niet in 1,2,3 geregeld dus haar overstap was ongetwijfeld al langer gepland.
Dat haar geplande overstap nu wat sneller komt, is te wijten aan de huidige profileringdrang binnen de VVD. Binnen de strijd voor de lijsttrekkerplaats krijgt Verdonck met het geval Ali de kans haar harde naturalisatie- en immigratiepolitiek door te trekken en in een klap een ander vrouwelijk kopstuk van de partij ten val te brengen.
Maar voor Ayaan Hirsi Ali maakt het ontgetwijfeld niet zoveel uit. Na in slechts 14 jaar van immigrant tot een van de 100 invloedrijkste mensen opgeklommen te zijn was Nederland, een land waarin ze niet eens meer normaal kan ‘wonen’ uit vrees voor de constante doodsbedreigingen, veel te klein geworden. Haar verhuis naar Washington is helemaal geen nederig afscheid noch troostprijs, het is de volgende stap in haar blitzcarrière.

Pieter M

De openbare omroep

De openbare omroep

Sinds enkele weken is er op één (vrt) een spot te zien die reclame maakt voor de quiz die je op de website van vrt kan spelen. De spot is eigenlijk een parodie op de middagvullende programma’s die tegenwoordig terug te vinden zijn op onder andere VT4, vijfTV en kanaaltwee. Het gaat om programma’s waarbij de kijker telefonisch deel kan nemen aan woordspelletjes die op het scherm afgebeeld worden. De geldprijzen die men ermee kan winnen zijn niet mis, maar de telefoonrekening is uiteraard van een gelijkaardige grootorde. Het prijsgeld en de vaak zeer lage moeilijkheidsgraad van de spelletjes hebben duidelijk als doel de verveelde kijker te doen bellen om zo hun telefoonrekening de hoogte in te jagen. Een weinig ‘koshere’ praktijk, doch de kijker maakt zelf de keuze te bellen en de prijzen van het telefoongesprek staan duidelijk op de scherm weergegeven. Waarmee de spot op één vooral de draak steekt is, naast de inhoud, ook de vorm. Ze lachen er met de ietwat slappe vorm van presentatie die er, naar we vermoeden, voornamelijk door ex-missen, ex-idool deelneemsters en dergelijke wordt waargenomen. Kortom: het gaat hier om allesbehalve hoogstaande televisie. Doch, voor zenders als VT4, vijfTV, kanaaltwee,… is een dergelijke vorm van inkomstenverwerving nu eenmaal noodzakelijk. Afhankelijk van reclame inkomsten als ze zijn, zijn inkomsten als van dergelijke programma’s nu eenmaal noodzakelijk. In 1999 begon men een dalende trend van reclaminkomsten voor tv-zenders waar te nemen. Uit het "Status Report" van 1999, een jaarlijkse studie over de advertentiemarkt in 20 Europese landen, Japan en de VS, uitgevoerd door de reclameregie IP, bleek dat na jaren van spectaculaire stijging de reclame investeringen op TV veel minder sterk stegen. Televisie boekte 6,6% meer reclame-inkomsten, maar zag zijn aandeel dalen tot 39,7%, evenveel als de geschreven pers. Sindsdien heeft die trend zich verder gezet. Met een versterkende kracht sinds de boom van internetreclame.
Aan reclame op het internet werd in 2005 in België 44 miljoen euro besteed, een stijging van 35 procent ten opzichte van 2004. Aan reclame op het internet is in 2005 in België 44 miljoen euro besteed, een stijging van 35 procent ten opzichte van 2004.
Tv-zenders zien hun gebruikelijke reclame inkomsten, reclame tijdens de zogenaamde onderbrekingen tussen programma’s, steeds verder dalen. Gevolg, ze zoeken nieuwe vormen van inkomsten, zoals de middagprogramma’s waarmee één in een spot de draak steekt.
Vrt is een zender die niet van reclame inkomsten afhankelijk is. Vrt is operationeel dankzij een dotatie van de Vlaamse overheid. Die bedraagt momenteel zo’n 150 miljoen euro. Jaarlijks stijgt dat bedrag met vier procent. Dit is tot en met 2006 vastgelegd in de beheersovereenkomst. Nu verklaart de Vrt-topman Tony Mary dat om zijn publieke opdracht ook in het digitale tijdperk te garanderen, de Vrt voor de periode 2007-2011 zo'n 180 miljoen euro extra nodig heeft. In de krachtlijnen van de visienota ter voorbereiding van de beheersovereenkomst 2007-2011 staat dat de Vrt tegen 2011 550 tot 580 miljoen euro nodig zal hebben. Als alle veranderingstrajecten niet honderd procent zouden verlopen, kan dat volgens Mary zelfs oplopen tot 610 miljoen euro. Dit gaat over enorme bedragen.
Wanneer de belastingbetaler dergelijke enorme bedragen aan de openbare omroep geeft, zou de gemiddelde burger het maar zeer normaal vinden dat haar verkozen politici dan ook de nodige controle kunnen uitoefenen op wat er met dat geld gebeurt. Nadat het ontwerp van decreet, dat terug wat meer macht bij de politiek legt, unaniem werd goedgekeurd in de Commissie Media van het Vlaams Parlement, dreigde Vrt-topman Tony Mary met ontslag. De gedelegeerd bestuurder vindt dat hij onder dit decreet de openbare omroep niet langer op een efficiënte manier kan leiden.
Het laatste woord is over deze zaak nog lang niet gezegd. De Vlaming verdient echter een kwalitatief hoogstaande openbare omroep in ruil voor de bedragen die via de dotatie de Vrt draaiend houden. De Vlaming verdient een journaal en aanverwante programma’s die niet steeds de zaak vanuit één standpunt bekijken.
Wanneer we naar vtm, VT4,… kijken weten we dat we er de reclameblokken en minder hoogstaande middagblokken er nu eenmaal moeten bijnemen. Kijken we echter naar één of canvas, zenders die we als belastingbetaler mee financieren, dan menen we op z’n minst recht te hebben op objectieve en kwalitatieve berichtgeving.

Benjamin D

Het Antwerpse Justitiepaleis

Het Antwerpse Justitiepaleis

Het Antwerpse Justitiepaleis is het mooiste voorbeeld van het voornemen van de paarse regering om kost wat kost een begroting in evenwicht voor te leggen aan de bevolking.
Al vroeg werd bekend gemaakt dat de oorspronkelijke prijs van 106 miljoen euro niet haalbaar was en dat het totale kostenplaatje eerder rond de 250 miljoen euro ging schommelen. Een bedrag dat uiteraard veel te hoog lag om rechtstreeks in de begroting op te nemen als je koste wat het kost een begroting in evenwicht wil kunnen voorstellen.
Oorspronkelijk was het dan ook de bedoeling dat Justinvest, een tijdelijke vereniging van bouwgigant Interbuild, Dexia en KBC, dit bouwproject zou financiëren, waarna de regering het zou huren voor een periode van 26 jaar en zich na afloop van deze periode ook nog eigenaar zou mogen noemen van het Justitiepaleis. Deze constructie zou wel als gevolg hebben dat de totale kostprijs zou verhoogd worden met 50 tot 250 miljoen euro.
Maar, zei de regering, na die 26 jaar zou de regering dan dus wel eigenaar zijn van het complex. Het ware argument was natuurlijk het streven naar het kunnen voorstellen van een begroting in evenwicht.

Begin 2005 floot de Europese Commissie de paarse regering echter terug door deze constructie af te keuren. Waarna Minister van Financiën Reynders een nieuwe constructie uitwerkte. Er werd een overeenkomst gesloten met Cofinimmo, een gigant op de Belgische vastgoedmarkt, waarbij de regering het Justitiepaleis zelf zou bouwen, daarna meteen verkopen aan Cofinimmo, waarna de regering het dan zou gaan leasen.
Een financiële tijdbom, zei CD&v-Kamerlid Servais Verherstraeten, die onder druk van het verstrijken van deadline is afgesloten, wat uiteraard in het voordeel speelde van de bouwgigant. Niet enkel heeft deze slechts 112.000 euro moeten betalen voor dezelfde bouwgronden waarvoor de regering destijds 4,1 miljoen euro voor hadden betaald. Ook werd de huurperiode verlengd tot 36 jaar. De Inspectie van Financiën liet in een rapport weten dat in het beste scenario de teller na 36 jaar zou stoppen bij 569 miljoen euro, in het slechtste geval bij 669 miljoen euro.
Een financiële tijdbom waarbij de last gewoon wordt doorgeschoven naar de volgende generaties, meer is deze constructie niet. Bovendien zal de regering niet eens eigenaar zijn van het Justitiepaleis na 36 jaar een woekerprijs betaald te hebben voor het huren van het complex. Cofinimmo liet hierop weten dat er wel een koopoptie is opgenomen in het contract, voor nog eens 100 miljoen euro kan de regering het Justitiepaleis na 36 jaar definitief overnemen. Het is nog niet schandalig genoeg dat de belastingbetaler meer dan het dubbele van de officiële kostprijs moet betalen, na 36 jaar zou er dan nog eens 100 miljoen extra bovenop komen.

Het verkopen en terughuren van overheideigendom is een boekhoudkundige truc die al langer bestaat om de begroting in evenwicht te krijgen. Maar het begint stilaan de spuigaten uit te lopen, deze truc begint stilaan de normaalste zaak van de wereld te worden waardoor we een financiële hypotheek aan het leggen zijn op de komende generaties.
Generaties die de kostprijs zullen mogen betalen voor de onweerstaanbare drang van deze regering die koste wat het kost glimlachend een begroting in evenwicht wil kunnen voorleggen aan de bevolking zonder te denken aan de gevolgen van hun daden op lange termijn.

Bron: De Morgen, 05/04/2006
De Standaard, 20/11/2002

Maarten M

Het cordon

Het cordon

In 1989 werd de term ‘cordon sanitaire’ door Jos Gheysels in de politiek geïntroduceerd; het is een synoniem voor het woord ‘schutkring’. In de veesector wordt deze term o.a. gebruikt wanneer er varkens- of vogelpest uitbreekt; men legt dan een schutkring aan rond de besmette bedrijven en niemand mag dan nog dieren van en naar die bedrijven voeren.
Om de opmars van het Vlaams Belang te stuiten had men hetzelfde idee: niemand van de andere partijen mocht politieke of bestuursakkoorden met het Vlaams Blok sluiten, men hoopte zo het Vlaams Blok onder controle te krijgen.
Deze strategie heeft duidelijk gefaald: Als het Vlaams belang in 1991 voor de Kamer-verkiezingen slechts 405.247 stemmen haalde, haalt ze er in 2004 voor de Vlaamse verkiezingen al 981.587. Hoewel het Cordon sanitaire door de andere politieke partijen niet meer herbevestigd wordt, blijven zij toch halstarrig elke samenwerking met het Vlaams Belang uitsluiten. Moet de situatie en het cordon niet eens herbekeken worden?
Zeker, het Vlaams Blok heeft in het verleden meermaals racistische uitspraken gedaan, ze is er zelfs voor veroordeeld! Ook nu horen we bij sommige belang-mandatarissen regelmatig nog een racistische uitspraak ontsnappen... “Het Vlaams Belang is verwerpelijk, want het is een partij die mensen tegen elkaar opzet: Vlamingen tegen Walen, autochtonen tegen allochtonen” aldus de ‘beschaafde partijen’. Kan de vraag echter niet gesteld worden wat de volksunie jarenlang gedaan heeft: heeft zij ook niet Vlamingen tegen Walen opgezet? Wat doen de socialisten als zij aan de macht zijn? Ze proberen de lasten voor de rijken te verhogen en die voor de armsten te verlagen, de liberalen proberen het omgekeerde. Proberen zij zo ook niet hun belangengroep te bevooroordelen ten koste van een andere groep in onze samenleving? Hun ‘opzetterijen’ zijn intellectueel gezien misschien beter gefundeerd, maar in essentie verschillen ze niet zoveel.
Het Vlaams Belang begint haar discriminaties trouwens ook beter te funderen: het gaat hem niet langer over ‘vreemdeling zijn’, maar wel het zich niet aanpassen aan onze gebruiken: ‘aanpassen of opkrassen’...
Verder speelt echter ook mee in de discussie dat de kwaliteit van het politiek personeel van het Vlaams Belang ondermaats is, zo konden we laatst in villa politica nog het zwakke optreden van Marleen Govaerts zien; ze kon met moeite twee zinnen aan elkaar babbelen!
En toch moet men zich eens een vraag stellen bij het nut van het Cordon: een partij die in het isolement geduwd wordt, kan het zich veroorloven van op alles wat slecht gaat in te kappen: ze moet immers zichzelf toch nooit bewijzen en wordt zo slapend rijk. Aangezien deze partij ook geen bestuursverantwoordelijkheid moet nemen, moet ze ook niet matigen en kan ze voorlopig nog iedere geleding in haar partij sussen: conservatieven, vlaamsgezinden, racisten en foertstemmers...
Met de voortzetting van het Cordon, begint het Antwerps model meer en meer ingeburgerd te raken: Drie, vier partijen die moeten samenhokken! Maar beste burger: vreest niet: de verlichte geesten in ons landje verzekeren u keer op keer dat die drie, vier partijen in alle verbondenheid zo’n goed beleid gaan voeren, dat het Vlaams Belang iedere volgende verkiezingen een nederlaag zal lijden!
Nog eventjes en men zal de wet zo moeten wijzigen dat het niet langer het volk is dat zijn politici kiest, maar de politici die hun volk kiezen...

Alexander L

Het huis van onze voorouders

Het huis van onze voorouders

De naoorlogse periode bracht ons continent een extreme welvaart. De ontberingen die de Tweede Wereldoorlogen met zich meebrachten werden door onze overgroot- en grootouders weggewerkt en een economisch voorspoedige periode was de hunne. Verdient want ze werkten er hard voor en konden zich dan ook een auto, wasmachine en een vakantiereis naar Italië of Spanje veroorloven.
Onze ouders groeiden op in deze periode van voorspoed en luxe, maar wilden zich zoals elke nieuwe generatie afzetten. Met als symbool mei ’68 ontstond een opstand tegen de gevestigde zogenaamd kleinburgerlijke maatschappij. De maniertjes en gewoonten van de vorige generatie waren bekrompen, alles moest kunnen en mogen.
Ondanks het feit dat mei ’68 in principe al enkele maanden later dood was, is het principe van ‘alles moeten kunnen en mogen’ sindsdien helemaal binnengeslopen en een soort van onzichtbare in alle moraal en wet weerspiegelde basiswet geworden. Het onmogelijke linkse streven naar een alle verschillen weggommende gelijkheid in combinatie hiermee leeft tot op de dag van vandaag door. De weerspiegeling kunnen we elke dag opnieuw rondom ons heen terugvinden.
Zo blijven de stemmen klinken om onze nieuwgeboren nageslacht vanaf heden een dubbele familienaam te geven. Recent dook het idee voor de zoveelste keer op met het voorstel van staatssecretaris voor het Gezin, Gisèle Mandaila (MR). De verankering van de gelijkheid tussen man en vrouw zou aan de basis van haar voorstel liggen. Mandala meent echter wel de traditie in ere te willen houden en dus mag de naam van de man eerst.
Onze familienaam werd pas onder Napoleon voor het eerst officieel vastgelegd maar is een reeds vele eeuwen bestaand gegeven. Het maakt deel uit van hoe wij onszelf reeds eeuwen noemen en nu gaan we dat ineens zomaar eventjes gaan aanpassen om zo voor eens en voor altijd de gelijkheid tussen man en vrouw te gaan bekomen? Zij die er uit ideologische overwegingen geen graten inzien kunnen betreffende de praktische kant van de zaak waarschijnlijk toch ook wel inzien dat dit voorstel niet haalbaar kan zijn.
Vrouwen hoeven zich overigens geen dingen wijs te maken, mannen willen hun kind helemaal niet hun eigen naam laten dragen uit noodzaak om de vrouw te onderdrukken.
De absurditeit echter waarmee we vandaag de dag nog steeds blijven streven naar het rechtzetten van zogenaamde krommen door met een van hoogheidwaanzin verblinde blik tradities omver te werpen is een duidelijk voorbeeld van het nog steeds sluimerend voortleven van de grondgedachte van mei ’68.
Minister Frank Vandenbroucke (Sp.a) liet in het Vlaams Parlement aan Veerle Heeren (CD&V) weten dat leerkrachten noch directie de boekentassen van leerlingen mogen doorzoeken in de strijd tegen drugs- en wapenbezit van minderjarigen. Vanwege de privacywet kan de leerling enkel gevraagd worden de inhoud van zijn tas te tonen. Indien er ernstige redenen zouden zijn om te vermoeden dat er illegale inhoud in de tas zou zitten kan de directie de politie vragen deze te komen bekijken.
Opnieuw een prachtig voorbeeld van de absurditeit waartoe we gekomen zijn. Uiteraard heeft een minderjarige net als allen rechten, en terecht zelfs meer rechten dan volwassenen, maar kunnen we ze vanwege hun minderjarigheid vrijstellen van alle plichten? In een maatschappij waarin de plichtenzijde van de weegschaal rechten – plichten voor iedereen minder zwaar blijkt door te wegen blijkbaar wel. Zijn wij als volwassenen niet verantwoordelijk voor de opvoeding van onze kinderen, genieten zij niet ongekend meer kansen dan het grootste percentage van de kinderen op onze planeet alsook ten opzichte van het overgrote deel van hun voorouders? De betutteling waar de mensen vandaag de dag mee af te rekenen hebben geldt aldus zeker en vast ook voor onze opvoeders. In de boekentas van een schoolgaand kind hoort toch niets meer te zitten dan boeken, pennenzak, brooddoos en hooguit de vandaag de dag blijkbaar noodzakelijke gadgets, van gsm tot mp3-speler. Als we onze opvoeders gaan weigeren de inhoud van potentieel drugs- en wapenbezittende jongeren hun tas te bekijken, laten we dan het hek niet helemaal van de dam komen?
Onze mondige jeugd krijgt over het algemeen enorm veel kansen en heeft geen tekort aan rechten. Onze ganse maatschappij heeft heel wat kansen gekregen en heeft mogelijkheden bij de vleet om die rechten af te dwingen. Wordt het niet eens tijd dat we ons ook terug eens op de plichten gaan controleren?
Een alles-kan-alles-mag-maatschappij werkt niet. We proberen vanuit een zogenaamd politiek correct denken honderden zaken aan te passen en te veranderen, als waren we de restanten van een ogenschijnlijk onnodige en onleefbare burcht stuk voor stuk aan het afbreken. Maar de eigenlijke burcht die we dienen af te breken is de onzichtbaar doorsluimerende alles-kan-alles-mag-grondgedachte van de ruïne van mei ’68. Laat ons hiermee afrekenen en de renovatie aangaan van de door ons bijna volledig afgebroken woning waarin onze voorvaderen reeds eeuwen woonden. Nieuwe aanpassingen hier en daar zijn uiteraard steeds nodig, ook aanpassingen aan de tijd. Wanneer de fundamenten barsten tonen dienen ze hersteld te worden, maar het huis moet onze thuis blijven. Gelukkig is het steeds een degelijk en leefbaar huis gebleken en staan de fundamenten ondanks de vele aanvallen nog steeds sterk.

Benjamin D

De relativiteit van democratie

De relativiteit van democratie

Hoe relatief alles kan zijn werd zondag 26 maart eens te meer duidelijk in Oekraïne. De overwinnaars van de Oranje Revolutie, die hier in het Westen zo groots werd weergegeven (“eindelijk opnieuw eens een goeie oude revolutie van “het volk””) werd er tijdens de democratische verkiezingen naar huis gespeeld door niemand minder dan de pro-Russische boeman waartegen die Revolutie net zo nodig was.
De Oranje Revolutie zou Oekraïne eindelijk uit de corrupte greep van buurland Rusland halen en de democratie en Westerse luxe nu ook naar daar halen. De opmars van het Westen en haar democratie zou nu echt tot aan de grenzen van de voormalige Sovjet-Unie gaan reiken en vlak in het gezicht van de oppermachtige Poetin gaan staan.
De Westerse media sprong op de kar maar weigerde haar research op een degelijke manier aan te pakken want dat het verkeerd met de Oranje Revolutie zou aflopen hadden ze eigenlijk al in de sterren moeten kunnen lezen.
Meer dan een machtsgreep van de ene oligarchen ten opzichte van hun oud Sovjetgetrouwe varianten was het namelijk niet. Zowel president Viktor Joesjenko als premier Julia Timosjenko hebben hun hele carrière, lang voor er nog maar sprake was van een Oranje Revolutie, nauwe tot zeer nauwe banden met de energie-industrie die in Oekraïne goed is voor miljarden.
Timosjenko, naast “mooie Julia” is ook “de gasprinses” een van haar bijnamen, kreeg dankzij haar relatie met de gouverneur van de regio Dnepropetrovsk en de latere premier Pavel Lazarenko de controle over honderden vroegere staatsbedrijven en het alleenrecht op de import van gas uit Rusland. Timosjenko kreeg zo de controle over maar liefst 20% van het Bruto Nationaal Product van Oekraïne, werd directeur van de "Verenigde Energiesystemen van Oekraïne”, Minister van Energie en vice-premier tot ze door president Koetsjma ontslagen werd.
De verkiezingscampagne van Joesjenko en aldus ook de Oranje Revolutie werden dan weer hoofdzakelijk gefinancierd door rechtse Amerikaanse instellingen, onder andere van George Soros, en rijke Oekraïense zakenlieden, zoals Petr Porosjenko, de eigenaar van een van de grotere televisiestations van Oekraïne.
Van een opstand van en voor het volk blijkt vanuit een dergelijke invalshoek toch al veel minder sprake te zijn betreffende de Oranje Revolutie.
Echt verbazingwekkend was het dan ook zeker niet dat de nieuwe regering al zeer snel in opspraak kwam door het ene na het andere schandaal.
Het door een vergiftiging aangetaste gezicht van de Oranje Revolutie, president Viktor Joesjenko, probeerde de zwarte piet nog door te schuiven naar zijn premier Julia Timosjenko, die hij verantwoordelijk achtte voor de enorme daling van de economische groei van 12 naar 2%.
De grote verliezer van de Oranje Revolutie Janoekovitsj kan nu echter van een zoete revanche spreken. Zijn “Partij van de Regio’s” wint de verkiezingen met ruime voorsprong op de twee partijen van de Oranje Revolutie. In 2004 werd Janoekovitsj afgewezen als de vertegenwoordiger van de Sovjet-getrouwe oligarchenelite uit het noordelijke deel van Oekraïne. De vele oranje schandalen en enkele Amerikaanse imagoadviseurs wisten van de antiheld de nummer 1 in Oekraïne te maken.
In het Oranje kamp toont de uitslag van de verkiezingen dat de dame die haar halen blond verft en ze in een typisch volks knotje laat draaien om zich zo als volksmens te profileren nu het nieuwe gezicht van de Revolutie mag gaan worden.
Haar partij “Blok Timosjenko” is de tweede grootste partij. “Ons Oekraïne” van Joesjenko zou pas de derde partij zijn. Samen hebben ze net genoeg om toch een pro-Westerse regering aan de macht te houden, al kan een algemeen front onder leiding van Janoekovitsj tegen een Oranjecoalitie ook tot de mogelijkheden behoren.
De Oranje Revolutie heeft wel degelijk voor een democratische tendens in Oekraïne weten te zorgen. Ze toont echter tevens, naast het feit dat de verkondigers van de boodschap vaak bijkomende motieven hebben, dat zij die streven naar en voor democratie steeds in gedachten moeten houden dat een pleiten voor democratie niet rechtstreeks zal leiden tot de leiders die deze waarden tevens hoog in het vaandel dragen.

Pieter M

Denktank: Is '68 alive and kicking?

Is '68 alive and kicking? Gaan de studentenprotesten in Frankrijk te ver of zijn ze terecht?

Club van Brugge NIEUWS

.

Club van Brugge NIEUWS

Nieuw bij de Club van Brugge: club van brugge nieuws. Op deze aparte blog geeft de Club van Brugge u een permanent geupdate overzicht van interessant nieuws uit Vlaamse, Belgische, Europese en mondiale politieke actualiteit. Uiteraard met de mogelijkheid om je mening weer te geven en het debat aan te gaan. Voor een compact en handig overzicht van het interessantste nieuws: http://clubvanbruggenieuws.blogspot.com.

Koningin der badsteden

Koningin der badsteden

Oostende en de verkiezingen die ook aldaar plaatsvinden op 8 oktober zijn het toneel geworden van een politieke machtsstrijd van het allerhoogste niveau. Een waar voorbeeld van het uiterst intrigerende schaakspel dat politiek is. De inzet van de potentiële al dan niet beslissende zet: zal Jean-Marie Dedecker de VLD-lijst trekken of niet? Duizenden verschillende kronkels eigen aan de toppolitiek spelen in dit verhaal mee. Van de VLD’s lokale strijd om zich binnen de coalitie te dringen, over haar en VLD nationaal hun strijd om Vandelanotte z’n oppermacht te breken, tot zelfs de hoop om op nationaal niveau zich te ontdoen van enfant terrible Dedecker. Want die man zijn populariteit is voor VLD te groot geworden. Een populariteit die VLD een grote troef aanbood in tegenvallende tijden. Dedecker houdt meerdere liberale maar ook potentiële Belang stemmers binnen de rangen van Verhofstadts partij. Maar net daardoor is de VLD steeds minder Verhofstadts partij. Dedecker stookt keet en valt op die manier in de smaak van velen die de partij anders de rug zouden toekeren. Voorlopig blijft deze meerwaarde zijn partij trouw in zijn ontrouwheid. Maar trouwheid dient beloond te worden, en wel dringend. Een fractieleiderschap, ministerschap of andere prominent uitvoerend mandaat zou de man misschien kunnen af doen koelen en hem tevreden stellen. Maar wat heb je als partij nog aan een brave Dedecker? Ligt zijn meerwaarde net niet in zijn luid “oppositie binnen de partij”-gebrul? Hier ligt dan ook de dubbelzinnigheid van de man. Nu is hij nog nuttig voor VLD, maar eens hij effectief beloond dient te worden en in een uitvoerende functie zijn wilde haren zal moeten afscheren loopt hij het risico dat zijn achterban hem laf geworden zal vinden. Mogelijks het einde van zijn grote populariteit. Oostende kan nu voor VLD-nationaal de ideale kans zijn. Haalt Dedecker er een resultaat naar zijn huidig stempotentieel dan kan hij daar eindelijk een uitvoerend mandaat gaan opnemen, ver weg van waar de belangrijke politici hun ding doen. Haalt hij het niet in de strijd tegen Vandelanotte, een waarschijnlijkheid gezien het lokaal potentaat dat de huidige sp.a-voorzitter er heeft weten op te bouwen, dan krijgt Dedecker’s imago en hopelijk ook ego eindelijk de deuk waar ze bij de VLD top op zitten te wachten. Dedecker ziet het potentiële risico van Oostende uiteraard in en wil enkel meedoen in ruil voor garanties naar 2007 toe.
Dit uiterst interessante politieke machtsspel zal hoogstwaarschijnlijk een uiterst verrassend en intrigerende afloop kennen, het politieke machts- en schaakspel waardig. Wat het ons vooral voor de zoveelste keer aantoont is datgene waar het allemaal om draait. Tactiek. Elke zet waar anderen je toe dwingen kan je in je eigen voordeel doen uitdraaien, maar evenzeer kan een val die je zelf opzet je eigen einde betekenen. Je ergste vijanden, zij die je in de val proberen te lokken en voor wie jij een put probeert te graven, zijn je eigen partijgenoten. De vijand in politiek mag dan zogezegd een andere partijkleur hebben, diegenen waarmee je de ware strijd op leven en dood aangaat zijn zij met dezelfde partijkaart als de jouwe.

Benjamin D

Denktank: Vrije meningsuiting vs. Religie ?

Vrije meningsuiting vs. Religie ?

Naar aanleiding van de “Cartoons”kwestie: moet de vrije meningsuiting absoluut zijn of zijn er grenzen. Zo ja, waar liggen die grenzen?

Denktank

De Club van Brugge stelt voor: de “Denktank”.

De “Denktank” is een nieuw onderdeel bij van de Club van Brugge.
Binnen de “Denktank” is het de bedoeling dat de bezoekers van de site rond een centraal onderwerp zijn of haar mening kan formuleren. Niet langer een tekst met daarin reeds de stelling van de Club van Brugge, maar een open onderwerp ligt hier dus aan de basis van de discussie. Aan de hand van een discussie kan de Club van Brugge zo tot een standpunt komen omtrent het besproken onderwerp.

Uitbreiding euthanasiewet

Uitbreiding euthanasiewet

"Maar ik denk nog het meest van al aan de bejaarden met Alzheimer of andere handicaps, aan de ongeboren kinderen, aan de wilsonbekwamen die zelf hun wil niet kunnen uiten en waar anderen dreigen te beslissen of ze nog blijven of best uit het leven weggaan". Deze uitspraak van kardinaal Danneels tijdens zijn kerstavond-mis, deed uit paarse hoek een storm van protest opwaaien. De kardinaal had het immers gemunt op een uitbreiding van de euthanasiewet en senatoren als Jacinta De Roeck ( sp.a ) en Jeanine Leduc (vld ) waren er als de kippen bij om deze uitspraak te veroordelen als 'een ongeoorloofde inmenging van de kerk in de politiek'. Hierop haastte de woordvoerder van de kardinaal zich dan weer om te benadrukken dat de kardinaal geen politiek statement had willen stellen, maar enkel een boodschap naar de gelovigen toe had willen verkondigen.
Waarover gaat de mogelijke uitbreiding van de euthanasiewet eigenlijk?
In 2002 werd de eerste euthanasiewet goedgekeurd. België kon er volgens de paarse regering 'trots' op zijn de meest liberale euthanasiewet ter wereld te hebben. De wet laat actieve levenbeëindiging toe in geval van 'ondraaglijk lijden'. Dat ondraaglijk lijden moet niet noodzakelijk fysisch zijn; psychisch lijden staat uitdrukkelijk in de wet vermeld als een mogelijke grond voor euthanasie. Mensen met een zware depressie, die reeds jaren aansleept, komen dus eveneens in aanmerking. Over de mogelijke rol van palliatieve zorg als alternatief voor euthanasie, rept de wet geen woord. Mensen van palliatieve zorg kunnen er immers vaak in slagen, door hun jarenlange ervaring met stervensbegeleiding, de angst van ongeneeslijk zieke mensen voor wat komen zal te verlichten. Toch vond de wetgever het niet nodig om palliatieve zorg, als alternatief voor euthanasie, nog eens te belichten. Kritiek op de wet werd gepareerd met het feit, dat men wist dat de wet niet perfect was, maar dat ze nog altijd kon aangepast worden... Een wet die gaat over levensbeëindiging!
Aangezien deze wet enkel toepasselijk is bij meerderjarigen of ontvoogde meerderjarigen, zit de wetgever momenteel met een probleem. Wat immers met minderjarigen en dementerenden die hun wil niet (meer) te kennen kunnen geven? Daarom wil men nu de wet uitbreiden naar minderjarigen ( waar gaat men de leeftijdsgrens trekken? ) en dementerenden. Deze laatsten zouden d.m.v. een levenstestament, opgemaakt wanneer ze nog ten volle bij hun verstand zijn, te kennen kunnen geven euthanasie te willen ingeval dat ze dement zouden worden. Hoewel een levenstestament ook al toegelaten was onder de wet van 2002, zit men hier toch met een probleem: het is immers moeilijk te bepalen of een dementerende, die zelf zijn wil niet meer te kennen kan geven, ondraaglijk psychisch lijdt.
Dat is nu ook precies het probleem dat ik met die uitbreiding heb: ik vraag me af hoe iemand bij volle verstand, kan inschatten hoe hij zich zou voelen mocht hij dementeren? Velen onder ons hebben wellicht het beeld voor zich van rochelende, kwijlende ( excuseer mij voor het taalgebruik ) bejaarden die wezensloos voor zich zitten uit te staren. De Standaard wees er in de periode tussen kerst en nieuwjaar op met een paar getuigenissen van kinderen, wiens ouders dementeerden, dat dit niet noodzakelijk het geval hoeft te zijn. Een zoon getuigde o.a. hoe zijn vader nog genoot van zijn dagelijks sigaartje en hoewel, niet meer bij zijn volle verstand, nog met zijn kleinkinderen speelde die hij niet meer herkende. Ook een dochter met een dementerende moeder, getuigde hoe haar moeder toch nog glimlachend liedjes uit haar kindertijd kon zingen.
Met deze uitbreiding zou men mensen echter toelaten hun eigen doodsvonnis te tekenen. Indien ik, mij nog niet bewust van de dementie die zou volgen, zo'n testament opgemaakt heb, dan kan ik niet meer terug op het moment dat ik dement word. Ik ben dan immers niet meer in staat om 'mijn wil te uiten' en dat testament is dan onherroepelijk, ook al beleef ik, met een kinds verstand, nog aangename dagen. Beeld u in dat ik dan zou -op basis van een vroeger getekend levenstestament- meegenomen worden om een 'verlossend' spuitje te krijgen...
Voorstanders van deze uitbreiding beweren dat ze juist de zwakken en de weerlozen, door hun de mogelijkheid van euthanasie te bieden en deze 'mensonterende' situatie van dementering niet te moeten meemaken, willen beschermen. Dit laatste kan ons alleen maar cynisch stemmen: in welke maatschappij leven wij als de waarde van het menselijk leven beginnen af te meten aan de hand van de geestestoestand waarin iemand zich bevindt?Bij deze wil ik de kardinaal dan ook feliciteren en hem aanmoedigen om ook in zijn toekomstige preken de zwakken en de weerlozen te blijven verdedigen!

Alexander L

Het Russisch Leger

Het Russische Leger

Onlangs werd de wereld opgeschrikt door een afgrijselijk bericht: Andrej Sitsjev was op oudejaar urenlang vastgebonden aan een tank en gemarteld geweest door zijn officieren. Wanneer de officieren wat moe worden en besluiten een stapje te gaan zetten in de nabijgelegen stad laten ze Andrej voor dood hangen die ondertussen aagevreten wordt door koudvuur.
Gevolg van deze lugubere grap: de 19 jarige Andrej verliest al zijn vingers, zijn beide benen en zijn genitaliën.

Hoe afgrijselijk dit ook is, het is nog erger om te weten dat dit geen alleenstaand geval is. Dit ritueel, dedovtsjina, was oorspronkelijk bedoeld als een doop voor nieuwe rekruten maar is uitgegroeid tot de vrees van elke jonge Rus die het leger binnenkomt.
Het is dan ook geen verwondering te zien dat desertie en zelfs zelfmoord geen loze woorden zijn voor jonge Russen die hun oproepingsbevel in de bus krijgen.

Na 25 dagen kwamen berichten van deze mensonterende daad begaan tegen Sitsjev Moskou binnen en gingen honderden Russen protesteren voor het Ministerie van Defensie en eisten ze het ontslag van de Minister Ivanov. Aangezien deze laatste een oude makker is van Poetin uit de tijd dat ze samen bij de KGB zaten is de kans klein tot onbestaande dat er hier wat aan zal gedaan worden.
Poetin verzekerde dat hij de officieren voor de krijgsraad zou dagen.
Aangezien een onafhankelijke rechter in Rusland echter al enige tijd zeldzamer is dan een niet brandende Deense vlag in het Midden-Oosten zal dit schandaal echter hoogstwaarschijnlijk een stille dood sterven.

En deze praktijken zijn slechts het topje van de ijsberg: zo is het bijvoorbeeld bon ton voor Russische officieren om met hun regiment de streek waar ze gelegerd zijn door te trekken en hun manschappen te verhuren aan het bedrijf dat best wel enkele weken goedkope krachten kan gebruiken, het zal wel niemand verbazen dat er af en toe eens een soldaat sterft tijdens deze praktijken.
Dit is slechts één van de vele manieren hoe de officieren een zakcentje bijverdienen.

In 2002 werd het al duidelijk dat er iets niet klopte in het Russiche leger, en de legerleiding maakt inderdaad bekend dat er in de eerste zes maanden van 2002 reeds 185 soldaten zelfmoord hadden gepleegd en er een 2000 tal gedeserteerd waren.
Deze cijfers zijn hoogstwaarschijnlijk met een korrel zout te nemen en de zaak is waarschijnlijk minder schrijnend voorgesteld dan ze werkelijk is.

In 2004 trok de mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch aan de alarmbel en waarschuwde ze de wereld dat het zo niet verder kon in het Russisch leger, dat er elk jaar duizenden nieuwe rekruten in het Russisch leger systematisch gepest en uitgebuit werden, wat tevens elk jaar leidde tot tientallen doden.
In datzelfde jaar publiceerde Anna Politkovskaja haar boek: “Poetins Rusland”
Deze Anna P. krijgt internationale erkenning voor haar poging tot objectieve verslaggeving over Rusland en werd ondermeer wereldwijd bekend toen ze op weg naar Beslan om daar over het gijzelingsdrama te gaan verslaggeven, werd vergiftigd.
Deze dame schrijft in haar boek over het échte Rusland waarbij ze heel Rusland is rond getrokken om getuigenissen van moeders wiens zonen verdwenen zijn in het Russische leger in haar boek te verwerken.

Ze begint haar boek met de volgende beschrijving van het Russische leger: “De burgerlijke autoriteiten hebben hier geen controle over wat het leger uitvoert. Een soldaat behoort tot de laagste kaste in de hiërarchie. Hij is niemand, hij is niets. Achter de betonnen muren van een militaire barak kan een officier met een soldaat doen wat hij wil.”

Het wordt dringend tijd dat men in het Westen de ogen gaat opendoen voor wat er in Rusland aan het gebeuren is. Mensenrechten worden er met een verbazingwekkende snelheid en op een alarmerende grote schaal overboord gegooid.
Uiteraard zal er niks gebeuren zolang de publieke opinie hier niet om vraagt. Het is dan ook noodzakelijk om grote aandacht te schenken aan de weinige berichten en werken die erin slagen de censuur van Poetin te ontwijken en door te sijpelen in onze media.

Maarten M

POLITKOVSKAJA A. Poetins Rusland. Londen, 2004, 350p.

Responsabiliseren

Responsabiliseren

Onlangs werd bekend dat maar liefst drie vierde van de Vlaamse jongeren niet op de hoogte is van hoe je nu precies AIDS kan oplopen. Een belabberd resultaat, eerst en vooral rekening houdend met het feit dat deze ziekte voor een enorme problematiek in andere werelddelen verantwoordelijk is, en ook in ons continent de mogelijkheid bestaat dat ze dergelijke verwoestende proporties zou kunnen aannemen. In tweede instantie gezien het feit dat er op zeer grote schaal aan campagnes is gedaan de afgelopen jaren, alsook met het feit dat lessen betreffende seksualiteit vandaag de dag in alle scholen aan bod komen, waarbij inlichtingen over de soa’s een hoofdrol spelen.
Inspanningen, in de vorm van campagnes, werden er dus zeker al heel veel genomen. Inspanningen die echter duidelijk niet geholpen hebben. Toch was de eerste reactie op deze zorgwekkende cijfers vanuit de overheid dat er nog meer en hernieuwde inspanningen zouden gedaan worden om de jeugd in te lichten. Nieuwe campagnes dus. Terwijl deze nu net niet effectief genoeg bleken te zijn.
Het verspreiden van informatie over een letterlijk en figuurlijk doodernstige problematiek als AIDS, gebeurt met een gelijkaardig medium als waarbij men mensen coca-cola of pepsi wil doen drinken en een bepaald gsm-merk wil doen kopen. Zijn reclamecampagnes het antwoord wanneer het over dergelijke zaken gaat? Kunnen we jongeren duidelijk maken hoe ernstig het AIDS probleem is, alsook hen inlichten over hoe ze deze ziekte kunnen oplopen en dus moeten proberen te voorkomen, op eenzelfde manier als waarop men ze om hun consumptiemogelijkheden probeert te strikken? Het antwoord kan toch niet anders zijn dan neen. Zeker in het licht van deze nieuwste gegevens.
Promotiecampagnes kunnen duidelijk de rol niet spelen die van ze verwacht worden in dergelijke gevallen. Het algemene doel, alsook van een dergelijke campagne, zou het responsabiliseren moeten zijn, terwijl dit met een medium gebeurt dat hiertoe niet in staat blijkt te zijn bij deze doelgroep.
Een nieuwe aanpak is dan ook nodig. Responsabiliseren en duidelijk maken dat het een ernstige aangelegenheid betreft is misschien niet zo hip, maar we moeten prioriteiten durven stellen en wanneer het dergelijke cruciale potentieel toekomst hypothekerende zaken betreft mogen we er niet van terugschrikken “onhip” te zijn en ook effectief een kat en kat te noemen. De hedendaagse jongeren dus duidelijk op hun verantwoordelijkheden wijzen. Hoe we dat echter moeten aanpakken is een veel breder maatschappelijk probleem. Onderwijs kan vaak haar rol in deze niet langer op een efficiënte manier vervullen. Het is vandaag de dag echter lang niet zo slecht gesteld met de jongeren als velen mogen beweren. Het feit dat ze misschien niet weten hoe ze AIDS kunnen oplopen wil niet zeggen dat ze losbandig zouden zijn. Indien men ze op school op een volwassen manier kan benaderen en deze, of gelijk welke zaak of problematiek, met hen op een duidelijke manier kan behandelen kunnen we de jeugd zeker en vast responsabiliseren in plaats van hen op een “hippe”, daartoe weinig efficiënte manier te benaderen. Onderwijs speelt daarin, alsook in de algemene opvoeding van de jeugd, een grote rol waarbij we ernstig moeten nadenken op welke manier we dit willen aanpakken. Het responsabiliseren en het wijzen op de verantwoordelijkheden die men draagt mag daarbij zeker niet ontlopen worden.

Pieter M